जाग पोरकी येते

स्वप्नात कधीतरी दिसते माझे गाव,
तो नदीकाठ, माझी तशीच सुसाट धाव ।
ते वळण ओलांडूनी मी, माहेराला जाते,
दाराची चौकट रिक्त, दुःखाने घुसमट होते ।
’आई, आई,’ करते, आक्रंदते, पुढे पुढे जाते,
स्वप्नातल्या स्वप्नी आई लगबग दारी येते ।
’अगं बाई, अवचित आलीस! ’ आनंदून म्हणते,
पायावर पाणी देते, घास उतरवूनी टाकते ।
आईच्या कुशीत शिरूनी लटकेच मी चिडते,
’होतीस कुठे गं आई?’ रडता रडता पुसते ।
’हे कसले लपणे? कळत नाही का तुला,
थट्टा ही कसली, जीव किती व्याकुळला ।’
मुसमुसते, स्फुंदते, आईस घट्ट बिलगते,
रडता रडता कधीतरी, जाग पोरकी येते ।

(सौ. शैलजा शेवडे)