आहेच कोण येथे?

आहेच कोण येथे, झाडावयास माळे,
या मोकळ्या घरांचे, खोलावयास टाळे ।

आभाळ हे विरक्त, झाडास दुःख नाही,
कोणीच ना रिकामा, पाहावयास चाळे ।

पक्षी उडून गेले, नाही थरार झाला,
आलाच ना शिकारी, फेकावयास जाळे ।

तो सूर्य आग ओकी, कोणास काय त्याचे,
ना मेघ कोणतेही, झाकावयास आले ।

ही कोठली उदासी, ना खंत खेद ही ना,
नाराज या सतारी, छेडावयास झाले ।

(सौ. शैलजा शेवडे)