मन गोकुळ हे

 वनातील क्रीडा    

.

भगवान श्रीकृष्णाचे रानावनातील नाना खेळ, वनभोजन, हजारो वर्षं भक्तजनांचा आनंदाचा ठेवा होऊन राहिले आहेत. श्रीमद्भागवतात या क्रीडांचं बहारदार वर्णन आलं आहे. त्याचा  मराठी काव्यानुवाद 

.

'चला सौंगड्यांनो, वनी आज जाऊ '

अहा गोड ती साद घाले मुरारी |

निघाली सहर्षे त्वरे गोपबाळे,         

सवे गोधनाच्या , नदीच्या किनारी   |

.  

गुरे वासरे  सोडली ती चराया,        ह

री संगती तो सुरू खेळ झाला,

फुलांनी, पिसांनी ,किती पल्लवांनी  

अलंकारती गोपबाळे स्वतःला |

.

किती खेळ ते  मौज चाले किती ती,  

लपे तो हरी रे,  वनी   कोण गाठी  |

'पळा रे पळा, कोण स्पर्शील त्याला? 

बघा  मीच आधी, बघा  मीच आधी | '

हरी  वाजवी बासरी ती लयीने,   

कुणी शिंग फुंकीत हासे मजेने |

कुणी एक भुंग्यासवे गीत गाई, 

कुणी  कोकिळाला उगा साद देई |

.

कुणी हंस होऊन डौलात चाले,

कुणी  पाखरांच्याच छायेत धावे |

बकासारखे लावते ध्यान कोणी,

कुणी नाचतो  गोप मोरा प्रमाणे |

.

धरूनी  कुणी   शेपटी मर्कटाची,  

चढू पाहती वृक्ष, फांदी वरूनी  |

उड्या मारती माकडासारख्या त्या , 

कुणी दावती वाकुल्या त्या हसूनी |

.

नदीच्या प्रवाही  बुडी मारती  ते,

छबीला बघूनी  कुणी हासती  ते,

कुणी घालती साद,मोठ्या ध्वनीने,

घुमे नाद तेव्हा ,तया  मौज वाटे |

.  

परब्रह्म सौख्य, असे ज्ञानियांचे ,

परं दैवत, जे असे साधकांचे 

अशा  बाळकृष्णासवे खेळ ज्यांचे, 

किती पुण्य मोठे अहा बालकांचे |

.

तपे ती करीती, मुनी सिद्ध योगी, 

न प्राप्य तरी  पायधूली जयाची,

समोरी सदा तो, असे कृष्ण ज्यांच्या,

नसे तोड भाग्या, व्रजाच्या जनांच्या  ||

.

.

(सौ. शैलजा शेवडे)