ते कोवळे कव

ते कोवळे कवडसे, दिपवून नेत्र गेले,
अंदाज बांधलेले, चुकवून मात्र गेले.
अंधारल्या मनाला, आधार एक होता,
ते खेळ सावल्यांचे, देऊन रात्र गेले ।

खोटीच होती त्याची, ग्वाही खुल्या जगाची,
आकाश पेलणा-या, बेधुंद पाखराची,
आसावल्या मनाने, स्वप्ने किती पहावी,
अंधार भेदणा-या, तेजाळल्या रवीची ।

उसने क्षणिक होते, उजळून सर्व जाणे,
काळोख घोर आता, टिटवीच गाई गाणे.
वटवाघळे कुठुनी, शोधीत आली फांदी,
टांगुनी घेती उलटी, सारेच दैन्यवाणे ।

(सौ. शैलजा शेवडे)